Sunday, June 25, 2017

යන්නට කලියෙන් තව එක් වදනක්...

" එදා ගෙදර එන්න highway bus එකට නැග්ගේ, කාගේවත් නොවෙන කාටත් උරුම හීන ගොඩක දිගේ ගිහින් අතරමං වෙලා. ඉස්සර ඉවක් බවක් නැතුව කැලවල්, ගස් ගල් ගංගා දිගේ හීන හොයාගෙන බඩගෑවට, ඒ හීන හරි සැහැල්ලුයි. ඒ හීන දිගේ ජිවිතේ අපි දිහාවට ආවට, දැන් ජිවිතේ කියන වචනෙම මිරිගුවක් වෙන්නද මේ ලැහැස්තිය? කවදාවත් නොතිබුන හීන ගොඩක් එක පාර ඇයි මේ යතාර්ථය කියලා මිනිස්සු කියන දේ මූණට දමලා ගැහුවේ?  "

https://ak9.picdn.net/shutterstock/videos/12253319/thumb/8.jpg

ඔහොම රැඩිකල් සිතුවිලි ගොඩක් මැද්දේ අතරමං වුන ඔහු highway එක දෙපැත්තට වෙන්න බෙදුනු ඔහුගේම ජිවිතේ දිහා බැලුවේ කැලැව හැමවිටම ඔහුට පිලිතුරු ලබා දුන් නිසා විය යුතුය. නමුත් එතනට හුදෙකලාව අඩු බව ඔහුට පසක් වුනේ යතාර්ථය නැවත වරක් ඔහු දෙස මෙතෙක් රවමින්  බලා සිටි ජංගමය ඔස්සේ මූණට දමා ගැසූ විටදීය.

" ඒ උරුම හීන නිපදවන ෆැක්ටරියෙන්‍ විය. කවදාවත් නොතිබුන ඒත් කවදා හෝ මටත් උරුම ඒ හීනය අවසානයේ යතාර්ථයක් බවට පත්වුයේය. නැවතත් මා, කවදත් වාගේ නිශ්ශබ්දව මා දෙස බලා සිටින ස්වභාවදහම හා තනිවිය. "

හීන ගොඩක් ඔහුව නැවත, නැවත කරක කරකවා අතහරිද්දි, ඔහු නැවත නැවතත් ජිවිතේ ජීවත් කරන්න අර ඇද්දේය. කෙසේ හෝ සටන නිමා වන්නට මත්තෙන් ඔහු ගෙදර පැමිනියේය.


" අඩියක් ඉස්සරහට තිබ්බම හිත පිරුණා නොකිව්වොත් මං වැරදි ඇති. ඒත් කවමදාවකත් මාගේ නොවන හීනයක් මට සපිරුනු නිසාවෙන් මේ අයාලේ මුත් නිදහසේ ඇවිද ගිය හිත පුරවන්නේ කොහොමද? එහෙම හීනයක් මගෙන් දාඩිය මහන්සිය විතරක් අරන් නවතිවිද? "

ජිවිතේ 20 වසරක් පුරාවට හීනියට හීනියට තූනී වුන ඒ නිදහසේ සිතුවිලි දැන් තවත් අඩි එකයි තුන්කාලකින් තුනී වෙන්න ගත්තේය. ඉස්සර හිතුන ගමන් හිතුන අහක දිව්ව හිත, උරුම හීනය දෝතින් රැගෙන ගෙදර එනකම් තවමත් මග බලා සිටි දිලිසෙන මුත් විඩාබර ඇස් ඉදිරියේ නැවතිණි.

"අම්මේ මට රස්සාව හම්බුනා.. ඊලග මාසේ මුල ඉදන් වැඩ.."

#SacheeWalks

Tuesday, April 25, 2017

As I walked alone!

It was 6 passed few minutes in the evening. I was all screwed up with an assignment, so I might as well take a walk for the mind and get something to eat.

Sun was holding no authority anymore. Roads were lit up by the monstrous parade of vehicles. It was the end of the war, at least for the day.

https://c1.staticflickr.com/8/7258/7866247034_5121f3316a_b.jpg

Yet, people were everywhere!

People of every kind. People of my age,below and elder. There were married people, singles, couples, divorcees and God Knows may be much more complicated people. 

I wonder...Where am I on this!?!

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/fd/04/c8/fd04c8a24ce416260950cee5a9649533.jpg

And I continue to walk...

People who takes the bus, some to boarding places like me. Some might not. People with cars. People with luxury cars. People who deliver pizzas. People who walk. And the Tuks. OMG! They are all after war but nobody understands them!

Here I am at the small restaurant..with Rs. 80 on hand.

...and the people who lines up the restaurant ques because they cant be bothered to cook proper food they like better. 

And I walk back...

People who sold their smiles just to wear the office tag around their necks after office. People who crosses street like "Somebody please run over me". 

"Who are you among these? Who are you to judge all these people? Aren't you gonna join them soon? " - small voice mumbles upon my head. 

The Temple Tree!!

And I finally see the temple tree. All full of white and Green. Flowers filled the small pebble road. The Supreme bliss! Back to the boarding place.

" Everything will be alright TOMORROW!! " 


#SacheeWalks

Thursday, March 16, 2017

මතකයෙන් අවුරුදු 3කට පසු....

#SacheeWalks ගැන සටහනක් තබන්නට සිතුවෙමි...

Trend එකකට වඩා, යන හැමතැනම ගන්නා photo වල trademark එක විදියට #SacheeWalks එන්න ලොකු හේතුවක් තිබුනා. අද යමං කියාගත් ගමන් ඉන්නා පිරිස් #වෝක්ස් ගා ගා කටමැද දෙඩුවට, සමහරෙක් ඒ නම කොපි කලාට #SacheeWalks හැදුනේ මෙන්න මෙහෙමයි.

2014 03 16, කොලොම් තොටට ආව අලුත ජිවිතේ බලාපොරොත්තු නොවූ පරිදි දෑ අවුරුදු ආදර කතාවේත්, අවුරුදු 12ක මිතුදම් කතාවේත් අවසානය උත්තර නැති ප්‍රශ්න ගොඩක් ඉතුරු කරලා සනිටුහන් වෙද්දි, බෝඩිමට වෙලා තනි වෙද්දී සචී කල්පනා කලේ ජිවිතේ මේ තරම් නීරසද මිනිස්සු මේ තරම් තිත්තයිද කියලයි. 

ඉතින් ඔය දේවල් ඕම හිතෙද්දි,මේ සියල්ල අතැරලා යන්න ඕන කියලයි සචියට හිතුනේ. ඉතින් ඉවක් බවක් නැතුව ඔහේ ඇවිදිනවා කියලා හිතලයි කවුරුවත් නොදන්න, ගමේ ඉදලා බැලුවොත් අනෙක් කෙලවරේ තියෙන යාපනය තෝරගත්තේ. කොටින්ම කිව්වොත් සචියා හිටියේ යාපනයට හරි පයින් පදින ගානට. ඒත් අනෙක් පැත්තෙන් අම්මලගේ බලාපොරොත්තුත් balance කරන්න ඕනේ නිසා සචියට එච්චර නිවාඩු දවස් වත්, අතේ වත වත් (සල්ලි) තියුනේ නැ. 

ඒත් හිතේ තියුන එකම අරමුණ නම් කවුරුත් නොදන්න, මැරුනත් කවුරුත් එන්න බැරි වෙන්න, Phone එකත් පැත්තක දාලා ඇවිදින්න ඕනේ කමක් විතරයි. හිර වෙලා හිටි ජිවිතෙන් මිදෙන්න ඕනේ කමක්, කියාගන්න බැරි ආදර කතාවක, මිතුදම් කතාවක අවසානයක, ඇයි එහෙම වුනේ. කොහොමද එහෙම වුනේ. මට කොතනද වැරදුනේ. යන ප්‍රශ්න වලට උත්තරයක් හොයාගන්න සචියට මේ ගමන යන්නම ඕනේ වුනා. ඒ ගමන පටන් ගනිද්දි ආයේ කවදා ගෙදර එවිද. කොහොම ගමන යාවිද, කොහේ නවතිවිද, කන්න සල්ලි ඇති වෙයිද කියලා සචියා දැනන් හිටියේ නැ. ඒත් සචියට ඌ එක්කම විසදගන්න ප්‍රශ්න ගොඩක් තිබ්බා.

ඒවට උත්තර අරන් ඉගිලුනු සමනලී ගැන හිතලම පිස්සෙක් වෙනවද, ඇවිදලා පිස්සෙක් වෙනවද කියලා පිලිබද තීරණයක් ? 

ඒත් සචියා දැනන් හිටියේ නැ ඌ ආයේ ඇවිදියිද. ඇවිදින ජිවිතේ මෙච්චර මනස වෙනස් කරයිද, ලංකාව, ලොකේ මෙච්චර සුන්දරයි ද කියලා. ඉතින් කොමහරි..සචියා පලවෙනි අඩිය තිබ්බා. කොළඹ කොටුව දුම්රිය ස්ථානයෙන්. තැපැල් දුම්රියෙන්. යාපනේට. කදුලක් වැටුනේ නැති වුනාට යාපනේ පුරාම ඇවිදලා ඇවිදලා...තවත් ඇවිදිනවා. සචියා ජිවිතේ පුරාම ඇවිදිනවා කියලා ගැම්මට හිතද්දි හිතට ආව නම තමයි ඔන්න ඕක. 

#සචී_ඇවිදියි
#SacheeWalks

එහෙනම් ජය!! ✌️


Thursday, January 5, 2017

ජාලයෙන් මිදී ...සමාජයට...

Kalpitiya, 2016

Facebook! Twitter!! Whatsapp!!!

සියල්ල අද සරලවම අතාත්වික ලෝකයකි (Virtual World). ඒ මායාවට අහු වෙන්න යන කාල රාමුවද ඉතා කුඩා එකකි. කාල රාමු ගැන කතා කරන්න ගත්තොත්, මගේ ජිවිතේ කාල රාමු 3කි.

1. Desperate Pre-Traveling (සෝචනීය ඇවිදීමට පෙර කාලය)

2. Beautiful time During Traveling (සුන්දර ඇවිදින කාලය)

3. Reminiscing Post-Traveling (පාඩම් සිහි කරවන ඇවිදීමට පසු කාලය)

Pre-Traveling ගැන නම් මචන් කතා කරලා වැඩක් නැ. ඉතා සෝචනීයයි. එත් හැමෝටම වගේ අපිටත් ඉතිහාසයක්, ආරම්භයක් තිබුනා. වටේ පිටේ ඉන්න යාලුවෝ ඉස්කෝලේ කාලේ නිවාඩුවට ගෙදර අයත් එක්ක රවුම් ගහද්දි, අපි ගෙදරට වෙලා තනියම හීන බැලුවා. ඒ හීන බැලුවේ අපි Facebook එකෙන්. 

ඊට පස්සේ අපිත් හිතන්න ගත්තා. තියෙන post 1000ම share කර කර ඉන්න එක අඩු කරලා. ඕනේ මගුලක් වෙන්න, "All you need is a start" (අත හිත ඇෆ්.බි එකෙන්) කියලා ඔන්න ඇවිදින්න ගන්න ඕනේ කියලා. මුල් කාලේ ඉතින් කොහේ හරි ගියාම ගෙදර එනකම් ඉවසිල්ලක් නැ. Photo ටිකක් ගහන් ඕක post කරන්න. ඇයි ඉතින් ලෝකෙට පෙන්නන්ඩ එපැයි "මගේ life එක කොච්චර happening" ද කියලා. ඉතින් දාලා බලන් ඉන්නවා like, comment වැටෙනකම්. කාලේයි, data සල්ලියි යනවා දන්නේම නැ. ලග ඉන්න සුන්දර මිනිස්සු ටිකත් දුර වුනා. ඉතින් මොකෝ දුර ඉන්න දන්නෙම නැති උන්ගේ like තියෙන්නේ ඔයි?

ඉතින් කාලයාගේ ඇවැමෙන්ද, ඇවිදීමේ මහිමයෙන්ද මන්දා අපිත් අර posh කස්ටිය කියන්න වගේ මැචුව(ර්) වුනා.  Oh seriously!?!? යැස් සිරාවට!! 

කොමෙන් කෝම හරි, පොටෝ ගහන එක පැත්තක තියලා ඔය ඇෆ්.බි එකේ  තියෙන විදියට අපිත් පරිසරය විදින්න ගත්තා. මොන පිස්සුද බන්? කොහේ තියෙන පරිසයක්ද ඇෆ්.බි එකේ?

D.S.I කියලා ගහපු පොල්ගස් 2ක් දාගෙන ඕක ගෙවෙනකම් ඇවිදලා, ඇල පාරවල් දොල පාරවල් දිගේ ගලන ලොකේ පිරිසිදුම වතුර ටික බීලා, කදු බඩ ගාලා, අතේ තියෙන තුට්ටු 2ක ඉවර වුනාම පාරේ ලොරි වල එල්ලිලා ඇවිල්ලා, උන්ගේ ගෙවල් වලින්ම කාලා, ජිවිතේට දැකලා නැති මිනිස්සු එක්ක බස් වල, කෝච්චි වල සින්දු කියලා විදින ලෝකේ ලස්සන විදින්න, ලංකාවේ මනුස්සකම දකින්න පුලුවන්ද ඕකේ කවුරු හරි ඇඩ්මින් කෙනෙක් ලියන පෝස්ටුවකින් හරි, like ඉල්ලලා දාන photo එකකින් හරි?

පිස්සු නොකියා හිටින් බන්!!

හැමෝම සමාජෙන්, ජාලෙට පැටලෙන කාලෙක උඹට ජාලෙන්...සමාජෙට බහින්න අමරු වෙයි. මොකද update එකක් නැතුව සමාජේ ඇතුලේ උ තනිවෙන නිසා. ඒත් අභිනික්මන් කරපු දවසක උඹ උඹෙන්ම අහයි, 'ජාලේ' like එක ගන්න, ලොකේට පෙන්නපු සතුට උඹේ ඔය ගැහෙන පපුවෙත් තිබුනද කියලා? එහෙම දවසක ඔය ජාලේ ඉන්න උන්ගෙනුත් නිකම්ට වගේ පොශ් කඩ්ඩ පොඩ්ඩක් දාලා අහපන්!

"Would you still do what you do if it isn't for a 'like' in social media? "



එහෙනම් ජයීන් ජයම වීවා හොදේ!
Mannar, 2015


- Inspired by SimonSinek

#SacheeWalks

Sunday, November 20, 2016

බලන් හිදීම...

ගෙදර එන එක කිසි තේරුමක් නැත්ද මන්දා...සතියක් මාසයක් බලන් ඉදලා වැඩ කරලා..නිවාඩුවක් එනකම් බලන් ඉන්නවා..ඊට පස්සේ ගාලු එන්න බස් එක ගන්නකම් ඉවසිල්ලක් නෑ. ඒකට නැග්ගම ගාල්ලෙන් බහිනකම් ඉවසිල්ලක් නෑ.. ඊට පස්සෙ ගෙදර එනකම්..මොහොතක් මොහොතක් ගානේ අපි බලන් ඉන්නවා... ඒක ඉවර වෙලා ඊට වඩා හොද එකක් එනකම්..එත් කවදාවත් අපි නෙමෙයි පරිපුර්ණ විදියට සතුටක් ලැබුවේ...

දින..සති ...මාස.. අවුරුදු ගෙවිලත් ගිහින් ඒත් අපි තාම සතුට හොයනවා..කලු අය නැති ලෝකෙක ඇති සුද්දෙකුත් නැ කියලා පොඩ්ඩක් නැවතිලා වින්දා නම් මේ මොහොත?? 

#SacheeWalks

Friday, November 18, 2016

Down the lane...Where I paused or may be...

Have you ever thought about, How peaceful it is when you close your eyes?....
How peaceful it is in absolute silence?.....
Take a walk. Think about it....What are we dealing with everyday when each day take you a step closer to your death. Our own very "the end". What are we fighting for in life?.......Might I suggest the word "Temporary Gains" for an answer.
When we were schooling, learning 1+1 and alphabet, how simple was it?...But then again everyone we meet was telling us, more like feeding us to our very core that,

"Study hard, then you can find a "good" job *I stopped listening, they said a lot* , make money and then you can relax!“

And here we are years after...down the lane... Relaxing! Are we? Or are we at least getting closer to that so called " relaxation", the ultimate peace in life?
Any clue where and how that peace runs away from us?....As we walk to our grave!
As the energy in us depreciates until it has no value.....Until our imaginations make no sense....Until our innocent hopes become not so much innocent anymore?
Ran enough now? Take a pause or..... may be a stop, If you are thoughtful enough.
Good luck!

#Sachee_walks



  

Thursday, September 1, 2016

සිරිපා කරුණාව

2015 නොවැම්බර්, ඒ සිරිපා අවාර කාලයෙත් අවසානයයි. වල් වැදීමට හැකි තරම් වල් වැදුනු, පාරවල් තව දුරටත් පාරවල් නොවූ කාලයයි. ඇවිදින ජිවිතේ පාටන් ගෙනත් මාස 6කට ආසන්න වී තිබිණි. තැන් තැන් සොය සොයා ඇවිද ගොස් කදු තරණය පටන් ගැනීමට දැඩි ආශාවෙන් සිටි කාලයයි.

 

ඉතින් කෙසේ හෝ පලවෙනි කදු තරණයම සිරිපාදෙන් පටන් ගන්න තරම් මම වාසනාවන්ත වුනා. ඒ අන් කවරෙකුවත් නිසා නොව මාගේ මිත්‍ර වූද, බොහෝ විට මගේ ගුරු වූද අරවින්ද භූමි නම් වු අපුරු පුද්ගලයා නිසාවෙනි. ඒ වන විට කැලැවට, කදු තරණයට කන්‍යාවක් වූ මා හට මෙය අලුත්ම අත්දැකීමක් විය. එවිට සිරිපාව ගැන කිසිත් නොදත්, කදු තරණය, කැලැ ජිවිතය ගැන කිසිත් නොදත් මම දැන සිටි එකම දේ නම් මෙය මා කල යුතු දෙයක් පමණක් බවය.

මේ සියල්ල කෙනෙකුට මහත් අපහසු අපේ වචනයෙන් කිවහොත් "අමු කට්ටක්" ලෙස විටක දැකීම සමාන්‍ය දෙයකි. නමුත් ඒ අමු කට්ට ජිවිතේ එක් වරක් හෝ සූප්පු නොකලහොත්, එය ලංකාවේ උපන් වාසනාවට පයින් ගැසීමකි. මේ ලැබු ජිවිතයේ බොහෝ දේ අතපසු කරගැනීමකි.



අප කැලැවට ඇබ්බැහි වුයේ එහි ඇති සරල බව, නිශ්ශබ්ද බව සහ තවත් බොහෝ වචනයෙන් විස්තර කල නොහැකි දේවල් නිසාමය. එහි දැනෙනා රස වෙන අයකුට කියා දීම විටක අලුත උපන් පොඩි එකෙකුට අවකලනය නොකියාම අනුකලනය කියා දීමකි. නමුත් ඒ කතා කෙසේ හෝ වෙද්දි මේ වෑයම නම් සිරිපා කරුණාව ගැන යන්නට ආසා අයකුට, ඒ සුන්දරත්වය "අපි සිරීපාදෙත් වැන්දා" කියා ලිස්ට් එකකට පමනක් සීමා නොකොට අමුතුම විදියට වින්දනය කරන්නට කැමති අයකුට අවශ්‍ය විස්තර ලබා දීමටයි.

"සිරිපාදය ගැන නම් ඉතින් මොනවා කියන්නද බන්" කියා විටක යම් අයකු ඇසීමට හැක. එසේ ඇසීමට හේතු 2ක් මා දකිමි.

1. ජිවිතය ගැන කිසිම කුතුහලයක් නැතිවීම
2. නොදැනුවත්කම


අප බිය විය යුත්තේ අපි නොදන්නා දේවල් ගැන නොව, අපි දන්නවා යැයි සිතන් ඉන්නා දේවල් ගැනය. ඒ අයුරින්ම සිරිපාව ගැන දැනගැනීමටද කරුණු බොහෝය.

මෙම ලිපිය මාගේ 4 වැනි ගමනින් පසුව ලියන්නෙකි. මට වඩා සිරිපාව ගැන උගතුන් බොහෝය. ඇවිදීමට, කැලැවට මෙන්ම, රසට ලිවීමට ද දක්ශයින් බොහෝය. නමුත් මෙහි අරමුණ නම්, මෙම මුලු වෙබ් අඩවියේම අරමුණ නම් ඇවිදීමට ආසා අයකුට අත්වැලක් වීමට පමණකි.

මා ද කලකට පෙර නවකයෙකි. තවමත් එසේමය. නමුත් ඇවිදීමෙන් උගත් බොහෝ දේ අතරින්,

"සතුට යනු බෙදාගැනීමයි" 

යන බව මා තුල තදින්ම සනිටුහන් වූ දෙයකි. එහෙනම් ලිපිය පටන් ගන්න අවසරයි.

සිරිපාදය යනු ලංකාවේ කදු අතරින් 4 වැන්නට උසම කන්දයි. උසින් 2243m පමණ වේ. නමුත් 2015 මාර්තු වලදි කුඩහපොල, එහෙමත් නැත්නම් අග්‍රාබෝපත් කන්ද ඇතුලත් වීමෙන් පසු සිරිපාදය 5 වැනි තැනට පත්විය.
ඇවිදින්නෙකු වශයෙන් අපට මෙය කදු තරණයක් පමණක් වුවද, බොහෝ දෙනා දන්නා පරිදි මෙය ආගමික වශයෙන් ඉතා වැදගත් ස්ථානයකි. ඉතිහාසයේ සදහන් වන පරිදි ඉස්සර මිනිසුන් මෙහි පඩි සැදීමට පෙර තම ඉඩ කඩම් දේපල සියල්ල දරුවන් හට පවරා පැමිණි ගමනකි. එතරමට මෙය භයානක ගමනක්ව පැවතුණු කාලයක්ද විය.

ඉතිහාස කතා පිලිබද වැඩිදුර තොරතුරු මාගේ මිත්‍ර අසංක කොඩිතුවක්කු ගේ බ්ලොගයෙන් කියවන්න.


එම කරුණු එසේ වෙද්දි ලංකාවේ කදු අතරින් 5ස් වැනි ස්ථානය ගත්තද මෙය බොහෝ දෙනෙකුගේ ප්‍රියතම කදු තරණය ලෙස නම් කිරිමෙහි වරදක් නොමැත, එයට හේතුව ලෙස මා දකින්නේ මෙහි ඇති ඓතිහාසික වටිනාකමද, මෙය වටා වූ කතාවලට අමතරව මෙහි ඇති ඒ අභියෝගාත්මක ගතිය දැක්විය හැක. මොකද කිවහොත් පලවැනි කදු 10ම ( සිරිපාදය හැර ) වාගේ පිහිටා තිබෙන්නේ නුවර එළිය දිස්ත්‍රික්කයේය. එම දිස්ත්‍රික්කය මුහුදු මට්ටමේ සිට 1800m පමණම උස වේ. එම නිසාවෙන් hike එකක් ලෙස නගින්නට ඇත්තේ ඉතාමත් කුඩා උසකි. නමුත් රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයට අයිති සිරිපාදය නැගීමට නම්, යාමට ඇති පාරවල් 6න් 5කදීම වාගේ 2000m වාගේ elevation එකක් තරණය කිරීමට සිදුවේ.

සිරිපාදය තරණය කිරීමට ඇති, ඇවිදින්නන් අතර ප්‍රසිද්ධ මාර්ග 8කි. එවා පහත පරිදිය.
පින්තූර දායකත්වය - සොබාසිරි FaceBook පිටුවෙන්

*මෙහි සදහන් මාර්ග 8ට අමතරව තව අප්‍රසිධ මාර්ග තිබිය හැකිය.

මාර්ග විස්තරය මෙසේය. ප්‍රධාන මාර්ග 2 වනුයේ
                                         1. හැටන් - නල්ලතන්නිය (4km)
                                           2. රත්නපුර - පලාබද්දල ( රජ මාවත )
( 8.5km)


අන් සියල්ලක්ම සම්බන්ද වනුයේ ඉහත මාර්ග 2ටය. කුමන මාර්ගයෙන් ගියත් දුෂ්කර පෙදෙස වන " මහාගිරි දඹය " තරණය කිරිමට සිදුවේ.


3. සදගලතැන්න - රජමලේ -  ( 4km )

- Decending from Sadagalathenna -
මෑතකදි මෙම මාර්ගය ප්‍රසිද්ධ වූයේ නමැති Fishing huts නවාතැන්පල නිසාවෙනි. ඒ හැරත් සිරිපාදය තරණයට ඇති පහසුම මාර්ගයද මෙය වේ. දඹය පාමුලට, සීසන් එකේ නම් අවසාන කඩය අසලට වැටෙන, මෙම මාර්ගය ස්භාවිකය, ලස්සන අතින් කුරුවිට මාර්ගය පමණක් දෙවැනි වේ. යමෙක් කුඩාරම් ගසා නවතින්නේහි නම් එයටත් කදිමම මාර්ගය ලෙස කිව හැක. නමුත් මුදල් ඇති අයකුට නම් Fishing huts වල රැයක් නතර වී සිරිපාදය නැගීමත් අමුතුම අත්දැකීමකි. (10 දෙනෙක් පමණ සිටිය හැකි කොටසක් රු.8000 වැනි මුදලක් ආරංචි විදියට)

අතරමන් නොවි පහසුවෙන් සොයා යා හැකි මාර්ගයකි. වාහනයක යන්න හිතාන ඉන්නවා නම් 4x4 එකක් වත් අවශ්‍ය වේ. පොදු ප්‍රවාහන මාර්ගය නම්, හැටන් සිට මස්කෙලිය, නෝවුඩ්, නල්ලතන්නිය හරහා මෙම ගමන සිදු කල යුතුය. Fishing huts අසලටම යන බස් රථ 2ක් හෝ 3ක් මස්කෙලියේ ඉදලා තියෙනවා, ඒත් ඒවායේ වේලාවක් හරි හැටි කියන්න අමාරුයි. නල්ලතන්නියට යාගතහොත් එතැන් සිට 10km වගේ දුරක් තියෙනවා. හැටන් සිට නල්ලතනියට වැන් රථත් තියෙනවා රු.2000-3000ත් අතර මුදලක් තමයි අය කරන්නේ නම්. කොහොමත් හැටන්,මස්කෙලියට ගියාම,  Fishing huts කිව්වාම යන්න විදියක් හොයාගන්න බැරි වෙන්නේ නැ.


වැඩි විස්තර - http://www.lakdasun.org/attractions/attraction-02-fishing-hut-muskeliya.htm


4. කුරුවිට - එරත්න

පවතින මාර්ග වලින් ඉතාමත් ලස්සනම මාර්ගය ලෙස කිවහොත් නිවරදිය. ප්‍රධාන මාර්ග 2කට පසුව වඩාත් පාවිච්චි කරන මාර්ගය ලෙසද නම් කල හැක. ගල්වංගෙඩිය අම්බලම අසලින් ඉතා පැහැදිලි ලෙස බෙදී යන පලාබද්දල මාර්ගයත්, කුරුවිට මාර්ගයෙත් නාම පුවරු සලකුණු අවාරයේදි වුවද දැකිය හැක. 

- Decending from Erathna -
දුර අතින් 12 පමණ වන මෙහි, අවාරයේදි නම් රැයක් ගත කිරීමට ගල්වංගෙඩිය අම්බලම 15-20කට වුවද කදිමය. සීසන් කාලයේදි නම් රු.2000-5000 දක්වා මෙම සෙල්ලම් ගෙවල් වැනි කාමර විකිණෙ‍යි. අවාර කාලයේදි පත්තු නොවුනත් වාර කාලයෙදි නම් පාර යාන්තමින් වාගේ බලාගැනීමට පත්තු වල විදුලි කණු කීපයක්ද මෙහි වේ. දැරණියගල මාර්ගයට බෙදෙන කොටස හැරෙන්නට, ඇවිදා පුරුදු අයකුට අතරමන් නොවී සොයා යාමට හැකි මාර්ගයකි. 

මේ පාරෙන් නගින්න හිතන් ඉන්නවා නම් කෙනෙක්, එයා කුරුවිට town එකෙන් එරත්න බස් එකක් නගින්න ඕනේ. Trail Start එක හොයාගන්න ඒ හැටි අපහසුවක් නැ. මොකද මේක තමයි මිනිස්සු 3 වෙනියට පාවිච්චි කරන පාර.

5. දැරණියගල - උඩමැලිබොඩ

පවතින අපහසුම මාර්ග 2න් 1කි. සොයා යැමට මෙන්ම එක් දිනකින් නිම කිරීමටද දැඩි වෙහෙසක් ගත කිරිමට සිදුවේ. අවාර කාල වලදී නම් ගමන් කිරීම වරක් 2වරක් ගිය අයකුට වුවත් අභියෝගයකි. දුර අතින්ද 14km පමණ වේ. ගමන පටන් ගැනීමට සුදුසුම විදිය නම් කලින් දවසේ එකේ අන්තිම ගෙදර නැවතී උදේ 6ට වත් ගමන ආරම්භ කිරීමයි. එසේ කලහොත් බොහොවිට ගල්වංගෙඩිය අම්බලමේ එදා රැය ගත කිරිමට හැක.  මෙම මාර්ගයේ ගිහින් නොමැති නිසාවෙන් හරිම විස්තරයක් සදහන් කිරීමට අපොහොසත් වෙමි.

6. හපුගස්තැන්න - මුක්කුවත්ත/දෙහෙනකන්ද

- Bhoomi on the left corner -


මේකේ කතාව නම් වෙනම ලියන්න ඕනේ එකක්. ඉස්සරහ ලිපියකින් මේ ගැන වැඩි විස්තර ගෙන එන්න බලාපොරොත්තු වෙමි. 

හැටන් -නල්ලතන්නිය/රත්නපුර -පලාබද්දල මාර්ග ගැන නම් කියන්න ලොකු දෙයක් නැ. සිමෙන්ති ටික දාලා තියෙනවා යන එකයි තියෙන්නේ රොටියක් කාගෙන. 

හපුගස්තන්නට සෙට් වෙන, මෑතකදී සොයාගත් බත්තළු ඔය පාරවල් දෙක නම් ලොකු විශේෂයක් නැහැ දන්නා තරමට. ඒවත් පොදුවේ හපුගස්තැන්න පාරම තමයි. 

*මෙහි සදහන් සියලු විස්තර පෞද්ගලික අත්දැකීම ලියපු එවා අතර, දැරණියගල මාර්ගය පමණක් තරණය කර නොමැති බැවින් අසා දැනගත් එවායින් ලිව්වෙමි.