Saturday, May 19, 2018

මහා රැ කැලේ මැදින්...


මේ සැරේ ගෙදර ගියාම ඇහැ නතර වුනේ මෙතන. මෙතන තියෙන හැම photo කැල්ලක්ම නිකම්ම නිකම්ට තැනකට, වඩා මේ හැම එකකටම කතාවක් තියෙනවා. ඒ හැම කතාවක්ම මොකක් හෝ විදියකින් විශේෂ වුනා. ඉතින් කොයි එක ලියනවද කියලා හිතාගන්න බැරුව බලාගෙන ඉන්දෙද්දී, Photo රොත්තෙන් එකක් ඇස් වලට කැපිල පෙනුනා. කාලෙකින් ගියපු තැනක් ගැන ලිව්වෙත් නැති නිසා, Chariot Path ගැන ලියනවා කියලා හිතුනේ අන්න එහෙමයි. මේ කතාව විශේෂ වෙන්නේ මේක කිසිම පෙර සුදානමක් නැතුව කරපු, වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම "පිස්සු" hike එකක් නිසා.

කොටුවෙන් Hatton Bus එකට නැග්ගේ කලින් තියුන Plan එකට අනුව ඇබර්ඩීන් ඇල්ලයි,ලක්ෂපානයි බලලා වෙලාව අනුව අති භයානක කන්දක් වූ සප්ත කන්‍යාව අවටත් කරක් ගහලා විස්තර ටිකක් හොයන් එදා හවසම ගෙදර එන්නයි.  ඒත් හිතපු නැති විදියට, ඇබර්ඩීන් ඇල්ල බලලා එද්දි වෙලාව හරහට හිටපු නිසාවෙනුත්, සැට් එකේ කෙල්ලො 2කුත් හිටි නිසාත්  අන්තිමට තීරණය වුනේ උන්ව ගෙදර යවලා කොල්ලො 4 දෙනා, නම් වලින් මලිය, කොඩියා, අලුතෙන් සෙට් වුන මලියගේ යාලුවා ඔෂාන් සමගින් මම කොහේ හරි කැලෑවක ටෙන්ට් එක අමුණා ගන්නයි.

- බස් එක එන්නේ කීයටද බන්? -

සිද්දීන් මාලාව ඔහොම හදිසියේම ගලාගෙන යද්දි, සෙට් එකේ අය්යන්ඩි වූ මලියා දිහාවට මන් හැරුනේ "මච්න්! මෙන්න මෙහෙම පොට් එකක් තියේ මොකො කියන්නේ නුවරඑලියෙන් අපි බස් එක ගමු. මුන්ව කොළඹ එකට නග්ගලා"

ගත වුනේ පැය ගානයි, යන තැනක් හරියට නොදන්නවා වුනාට කැඩි කැඩි ලැබෙන H+ සිග්නල් වලට පින්සිද්ද වෙන්න නමකුයි නම්බර් එකකුයි හොයාගත්තා. ඉතින් ඉවක් බවක් නැතුව ගිහින් නැවතුනේ පුස්සැල්ලාව town එකේ. වෙලාව හවස 5:30යි.

"මලියා! පොතේ හැටියට දැන් මචන් මෙතනින් ගන්න ඕනේ පෙරට්ටාසි කියලා බස් එකක්"

"හෑ!?! ඒ මොකක්ද බන් ඒ නම"

"මන් දන්නෙත් නැ බන් අහල බලමු ත්‍රිවිල් පාක් එකෙන්"

කලිනුත් කොත්මලේ කඩදොර විහාරේ බලන්න ඇවිදින්, පුස්සැල්ලාව town එකේ චාටර් වෙලා තිබ්බ නිසා පාක් එකේ නම් කීපයක් දැනගෙන තිබ්බා. ඉතින් වැඩිවෙලා යන්න මත්තෙන් දැනගන්න ලැබුන කරුණු කීපය පහත පරිදිය.

1. අන්තිම 'පෙරට්ටාසි' බස් එක 5:20ට පිටත් වී ඇත.
2. ටුක් එකේ trail start එකට යන්නට Rs. 2500ක් වැය වේ.
3. 4දෙනාගෙම අතෙහි මුළු එකතුව Rs. 2000යි.

බස් ස්ටැන්ඩ් එකට වී නැවතත් අපි 4 කතාවට වැටුනා.

"මොකක්ද බන් දැන් කරන්නේ?"

"මොක කලත් ගෙදර නම් යන්නේ නැ. අද කැලේකම ටෙන්ට් එකක් ගහන්මයි ඉන්න ඕනේ. ඒ නිසා කොහොමහරි ආව ගමන යමන්!"

"හරි වරෙන්කො යන්න. අඩමු! "

4 දෙනා එක්ක ආයේ 'රන්පටි අයියා'ගාවට ගියා. 

"අයියේ! මෙහෙමයි සිද්ධිය! ........."

"හරි මල්ලිලා! මෙහෙමයි, දැන් උඹලව මන් ඔතනට දැම්මත් ඔතනට යද්දී තව පැය 1.30ක් වත් යනවා. එතන ඉදන් තනි කැලේ. උබලා කොහොමද මේ රැ ඔය ගස් ගල් අස්සේ බඩ ගාන්නේ. අනෙක සත්තු ඉන්නවා! සර්පයෝ විතරක් නෙමේ. වල් ඌරෝ, දිවියෝ, ගොන්නු. එකෙක් සෙට් වෙලා පැන්නුවොත් උබලට දුවන්න පාර මදි"

"අවුලක් නැ අය්යේ! උඩ ගයිඩ් කරන ඩයල් එකක් ඉන්නවා. උන් එක්ක යන්න බැලුවේ."

විනාඩි 20ක් විතර පෙරැත්ත කිරීමකින් පස්සේ අපි සෙට් එක ටුක් එකේ ඉඩ තියෙන විදියට backpack ටික ඔබාගෙන, town එකෙන්ම රැට කන්න නූඩ්ල්ස් ,භුමිතෙල් අඩුම කුඩුම සල්ලි තියෙන විදියට අරන් ගමන පටන් ගත්තා. හිතුවට වඩා තැන හොයාගන්න වෙලා ගියා. 

Trail start එකට එද්දී වෙලාව 9ය කිට්ටුයි. ගෙවල් වැඩියත් නැති නිසා පැත්තම පට්ටම කළුවරයි. කොහොමහරි ලක්දසුන් එකේ trip report එකට පින්සිද්ද වෙන්න තියුන නම්බර් එකට කෝල් එකක් ගහලා, මුළු ගමම කැලබීමෙන් පස්සේ, විස්තරේ දන්න මනුස්සයව යන්නතම් හොයාගත්තා.

"මහත්තයලට තව ටිකක් කලින් එන්න තිබ්බා නේ, මේ රැ අපිට වුනත් යන්න බයයි. ගොන්නුයි, ඌරෝයි පනිනවා අරෙහෙන් මෙහෙන්. උන් කලබල වුනොත් ප්‍රශ්න"

නැවතත් සුපුරුදු ඇස් ඉගි කිහිපය සෙට් එක අතරේ හුවමාරු කරගැනීමෙන් පසුව මලියා කතාව පටන් ගත්තා. මේකට අපි පාවිච්චි කරන වචනය තමයි "අඩනවා" කියලා කියන්නේ. ඉතින් අඩලා අඩලා, ගණන් හිලව් දැන්ම ඇහුවොත් වැඩේ කෙල වෙන නිසා, කොහොමහරි ගමන හෙමිට පටන් ගත්තා. කට ඇති පුත්තු හැදුවට අම්මලට පින් දෙමින් සෙට් එක හෙමිට ගයිඩව කතාවට අල්ලාගෙන විස්තරේ කිව්වා. (උඩට එක්ක යන්න පොරගේ සාමාන්‍ය ගාස්තුව Rs.1500ක්) 

තේ වතු කීපයක් පහුකරන් කැලේ මැද්දට වෙන්නට එද්දී, ඌරන්, ගොන්නු අරෙහෙන් මෙහෙන් පනිද්දී අපි සෙට් එක කලුවරේම නිසොල්මන් වුනේ තිබුණු මරණ බයට වඩා, දවස පුරාම backpack එක දාන් දුවලා දුවලා තවත් දුවන්න බැරිකමට තියුන මහන්සියටමයි. 

"අද කාලේ මිනිස්සු මෙහෙමයි, අරමයි" කියලා ගෙදරට, ඔෆිස් එකට කොටු වුන මිනිස්සු මොන බයිලාව කිව්වත්. පාර තොටට බැහැලාම තමයි බලන්න ඕනේ අදටත් ඉතුරු වෙලා තියෙන මනුස්සකම්. ජීවිතේට අදුනන්නේ නැති කොල්ලෝ සෙට් එකක් කිලෝ ගානක බඩු එක්ක දාන්, සවුත්තුම පාරක මහා රැ, ගණ කැලෙකට ඇරලවන්න තරම් මනුස්සකම් වලින් සපිරිනු මනුස්සයා, රැ කියල නොබලා තව තවත් අපේ ගමන සාර්ථක කරලා දෙන්න ගයිඩ් අයියා එක්ක දගලද්දී, මේ රැ නොදන්නා පැත්තක "ඔයාලව යවන්න බැ" කියලා මන්නෙත් අරන් එලියට බැහැපු ඒ දෙමල මනුස්සයා, අපේ ආගමවත්, අපි ආවේ කොහෙන්ද, කියක් උන්ට ලාබද කියලා එවෙලේ බැලුවේ නැ. ඇවිදින ජිවිතේ සුන්දරත්වය නම් මෙයයි. ලස්සන තැන් විතරක් නෙමෙයි. මිනිස්සුන්ගේ ලස්සනත් හදවතින්ම විදින්න පුළුවන්.

ඉතින් කොමෙන් කොමහරි රැ 11 වගේ වෙද්දී උඩට එන්න අපිට පුළුවන් වුනා. ඇවිදපු වෙහෙසට එහෙමට කියල සීතලක් නොදැනුනාට අත්දැකීමෙන් සීතල අපිව slow කරනවා කියලා දන්නා නිසාත්, දැනටමත් රෑ වී ඇති හෙයින්, සුපුරුදු පරිදි ටෙන්ට් ටික අටවන ජොබ් එක මා විසින් බාරගනිද්දී, කොඩිය ගිණිමැලේත්, මලියා රැටකන කැම ගැනත් බැලුවා.

- අල් දන්තේ By Malith -


අදුර වැටි තියු හෙයින් වට පිටාව ගැන වැඩිය අවදානයක් යොමු කරන්නට බැරි වුනාට සීතල නිහඩ පරිසරයත් එක්ක තරු පිරුණු අහස බලද්දී, දවස පුරාම හෙට්ටු වුන වෙහෙස, මහා රෑ ගණ කැලේ ඇතිවුන බය කොහෙන් ගියාද කියල නැ. ඒ දැනුන සතුට, අත් විදි සුන්දරත්වය වචන වලට පෙරලද්දී නම් හැමදාම වගේ මම ෆේල් වෙනවා. එත් කවුරුත් නැති කැලාවක තනි වුන කෙනෙක් මේක කියවනවා නම් මම මේ කතා කරන දේ හොදින්ම විදිවි.

- Slow Shutter by Malith Perera -


ඉතින් ගල් 3 සුපුරුදු පරිදි එකතු කරලා 'අල් දන්තේ" විධියට, තම්බගත්ත වතුරට දාල හදාගත්තු නූඩ්ල්ස් ටික උණු උණුවෙම අපේ බඩවල් පිරුවේ තත්පර විනාඩි වලටත් පෙරලෙන්න කලිනුයි. උදේ පාන්දර නැගිටලා sunrise එක capture කරගන්න උවමනා නිසාත් මහන්සිය නිසාත්, එදා දවසට 5 million star හෝටලේ ඇදවල් වලට සීතලේම ගුලි වුන අපි ආයේ ඇහැරුනේ උදේ මලියාගේ සද්ද බද්ද වලටයි.

- තරු මිලියනයේ හෝටලයේ රැයක් -



මිට වඩා වෙන කුමක් නම් සරල විය හැකිද?



පින්තුර අයිතිය - Malith Perera



Sunday, June 25, 2017

යන්නට කලියෙන් තව එක් වදනක්...

" එදා ගෙදර එන්න highway bus එකට නැග්ගේ, කාගේවත් නොවෙන කාටත් උරුම හීන ගොඩක දිගේ ගිහින් අතරමං වෙලා. ඉස්සර ඉවක් බවක් නැතුව කැලවල්, ගස් ගල් ගංගා දිගේ හීන හොයාගෙන බඩගෑවට, ඒ හීන හරි සැහැල්ලුයි. ඒ හීන දිගේ ජිවිතේ අපි දිහාවට ආවට, දැන් ජිවිතේ කියන වචනෙම මිරිගුවක් වෙන්නද මේ ලැහැස්තිය? කවදාවත් නොතිබුන හීන ගොඩක් එක පාර ඇයි මේ යතාර්ථය කියලා මිනිස්සු කියන දේ මූණට දමලා ගැහුවේ?  "

https://ak9.picdn.net/shutterstock/videos/12253319/thumb/8.jpg

ඔහොම රැඩිකල් සිතුවිලි ගොඩක් මැද්දේ අතරමං වුන ඔහු highway එක දෙපැත්තට වෙන්න බෙදුනු ඔහුගේම ජිවිතේ දිහා බැලුවේ කැලැව හැමවිටම ඔහුට පිලිතුරු ලබා දුන් නිසා විය යුතුය. නමුත් එතනට හුදෙකලාව අඩු බව ඔහුට පසක් වුනේ යතාර්ථය නැවත වරක් ඔහු දෙස මෙතෙක් රවමින්  බලා සිටි ජංගමය ඔස්සේ මූණට දමා ගැසූ විටදීය.

" ඒ උරුම හීන නිපදවන ෆැක්ටරියෙන්‍ විය. කවදාවත් නොතිබුන ඒත් කවදා හෝ මටත් උරුම ඒ හීනය අවසානයේ යතාර්ථයක් බවට පත්වුයේය. නැවතත් මා, කවදත් වාගේ නිශ්ශබ්දව මා දෙස බලා සිටින ස්වභාවදහම හා තනිවිය. "

හීන ගොඩක් ඔහුව නැවත, නැවත කරක කරකවා අතහරිද්දි, ඔහු නැවත නැවතත් ජිවිතේ ජීවත් කරන්න අර ඇද්දේය. කෙසේ හෝ සටන නිමා වන්නට මත්තෙන් ඔහු ගෙදර පැමිනියේය.


" අඩියක් ඉස්සරහට තිබ්බම හිත පිරුණා නොකිව්වොත් මං වැරදි ඇති. ඒත් කවමදාවකත් මාගේ නොවන හීනයක් මට සපිරුනු නිසාවෙන් මේ අයාලේ මුත් නිදහසේ ඇවිද ගිය හිත පුරවන්නේ කොහොමද? එහෙම හීනයක් මගෙන් දාඩිය මහන්සිය විතරක් අරන් නවතිවිද? "

ජිවිතේ 20 වසරක් පුරාවට හීනියට හීනියට තූනී වුන ඒ නිදහසේ සිතුවිලි දැන් තවත් අඩි එකයි තුන්කාලකින් තුනී වෙන්න ගත්තේය. ඉස්සර හිතුන ගමන් හිතුන අහක දිව්ව හිත, උරුම හීනය දෝතින් රැගෙන ගෙදර එනකම් තවමත් මග බලා සිටි දිලිසෙන මුත් විඩාබර ඇස් ඉදිරියේ නැවතිණි.

"අම්මේ මට රස්සාව හම්බුනා.. ඊලග මාසේ මුල ඉදන් වැඩ.."

#SacheeWalks

Tuesday, April 25, 2017

As I walked alone!

It was 6 passed few minutes in the evening. I was all screwed up with an assignment, so I might as well take a walk for the mind and get something to eat.

Sun was holding no authority anymore. Roads were lit up by the monstrous parade of vehicles. It was the end of the war, at least for the day.

https://c1.staticflickr.com/8/7258/7866247034_5121f3316a_b.jpg

Yet, people were everywhere!

People of every kind. People of my age,below and elder. There were married people, singles, couples, divorcees and God Knows may be much more complicated people. 

I wonder...Where am I on this!?!

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/fd/04/c8/fd04c8a24ce416260950cee5a9649533.jpg

And I continue to walk...

People who takes the bus, some to boarding places like me. Some might not. People with cars. People with luxury cars. People who deliver pizzas. People who walk. And the Tuks. OMG! They are all after war but nobody understands them!

Here I am at the small restaurant..with Rs. 80 on hand.

...and the people who lines up the restaurant ques because they cant be bothered to cook proper food they like better. 

And I walk back...

People who sold their smiles just to wear the office tag around their necks after office. People who crosses street like "Somebody please run over me". 

"Who are you among these? Who are you to judge all these people? Aren't you gonna join them soon? " - small voice mumbles upon my head. 

The Temple Tree!!

And I finally see the temple tree. All full of white and Green. Flowers filled the small pebble road. The Supreme bliss! Back to the boarding place.

" Everything will be alright TOMORROW!! " 


#SacheeWalks

Thursday, March 16, 2017

මතකයෙන් අවුරුදු 3කට පසු....

#SacheeWalks ගැන සටහනක් තබන්නට සිතුවෙමි...

Trend එකකට වඩා, යන හැමතැනම ගන්නා photo වල trademark එක විදියට #SacheeWalks එන්න ලොකු හේතුවක් තිබුනා. අද යමං කියාගත් ගමන් ඉන්නා පිරිස් #වෝක්ස් ගා ගා කටමැද දෙඩුවට, සමහරෙක් ඒ නම කොපි කලාට #SacheeWalks හැදුනේ මෙන්න මෙහෙමයි.

2014 03 16, කොලොම් තොටට ආව අලුත ජිවිතේ බලාපොරොත්තු නොවූ පරිදි දෑ අවුරුදු ආදර කතාවේත්, අවුරුදු 12ක මිතුදම් කතාවේත් අවසානය උත්තර නැති ප්‍රශ්න ගොඩක් ඉතුරු කරලා සනිටුහන් වෙද්දි, බෝඩිමට වෙලා තනි වෙද්දී සචී කල්පනා කලේ ජිවිතේ මේ තරම් නීරසද මිනිස්සු මේ තරම් තිත්තයිද කියලයි. 

ඉතින් ඔය දේවල් ඕම හිතෙද්දි,මේ සියල්ල අතැරලා යන්න ඕන කියලයි සචියට හිතුනේ. ඉතින් ඉවක් බවක් නැතුව ඔහේ ඇවිදිනවා කියලා හිතලයි කවුරුවත් නොදන්න, ගමේ ඉදලා බැලුවොත් අනෙක් කෙලවරේ තියෙන යාපනය තෝරගත්තේ. කොටින්ම කිව්වොත් සචියා හිටියේ යාපනයට හරි පයින් පදින ගානට. ඒත් අනෙක් පැත්තෙන් අම්මලගේ බලාපොරොත්තුත් balance කරන්න ඕනේ නිසා සචියට එච්චර නිවාඩු දවස් වත්, අතේ වත වත් (සල්ලි) තියුනේ නැ. 

ඒත් හිතේ තියුන එකම අරමුණ නම් කවුරුත් නොදන්න, මැරුනත් කවුරුත් එන්න බැරි වෙන්න, Phone එකත් පැත්තක දාලා ඇවිදින්න ඕනේ කමක් විතරයි. හිර වෙලා හිටි ජිවිතෙන් මිදෙන්න ඕනේ කමක්, කියාගන්න බැරි ආදර කතාවක, මිතුදම් කතාවක අවසානයක, ඇයි එහෙම වුනේ. කොහොමද එහෙම වුනේ. මට කොතනද වැරදුනේ. යන ප්‍රශ්න වලට උත්තරයක් හොයාගන්න සචියට මේ ගමන යන්නම ඕනේ වුනා. ඒ ගමන පටන් ගනිද්දි ආයේ කවදා ගෙදර එවිද. කොහොම ගමන යාවිද, කොහේ නවතිවිද, කන්න සල්ලි ඇති වෙයිද කියලා සචියා දැනන් හිටියේ නැ. ඒත් සචියට ඌ එක්කම විසදගන්න ප්‍රශ්න ගොඩක් තිබ්බා.

ඒවට උත්තර අරන් ඉගිලුනු සමනලී ගැන හිතලම පිස්සෙක් වෙනවද, ඇවිදලා පිස්සෙක් වෙනවද කියලා පිලිබද තීරණයක් ? 

ඒත් සචියා දැනන් හිටියේ නැ ඌ ආයේ ඇවිදියිද. ඇවිදින ජිවිතේ මෙච්චර මනස වෙනස් කරයිද, ලංකාව, ලොකේ මෙච්චර සුන්දරයි ද කියලා. ඉතින් කොමහරි..සචියා පලවෙනි අඩිය තිබ්බා. කොළඹ කොටුව දුම්රිය ස්ථානයෙන්. තැපැල් දුම්රියෙන්. යාපනේට. කදුලක් වැටුනේ නැති වුනාට යාපනේ පුරාම ඇවිදලා ඇවිදලා...තවත් ඇවිදිනවා. සචියා ජිවිතේ පුරාම ඇවිදිනවා කියලා ගැම්මට හිතද්දි හිතට ආව නම තමයි ඔන්න ඕක. 

#සචී_ඇවිදියි
#SacheeWalks

එහෙනම් ජය!! ✌️


Thursday, January 5, 2017

ජාලයෙන් මිදී ...සමාජයට...

Kalpitiya, 2016

Facebook! Twitter!! Whatsapp!!!

සියල්ල අද සරලවම අතාත්වික ලෝකයකි (Virtual World). ඒ මායාවට අහු වෙන්න යන කාල රාමුවද ඉතා කුඩා එකකි. කාල රාමු ගැන කතා කරන්න ගත්තොත්, මගේ ජිවිතේ කාල රාමු 3කි.

1. Desperate Pre-Traveling (සෝචනීය ඇවිදීමට පෙර කාලය)

2. Beautiful time During Traveling (සුන්දර ඇවිදින කාලය)

3. Reminiscing Post-Traveling (පාඩම් සිහි කරවන ඇවිදීමට පසු කාලය)

Pre-Traveling ගැන නම් මචන් කතා කරලා වැඩක් නැ. ඉතා සෝචනීයයි. එත් හැමෝටම වගේ අපිටත් ඉතිහාසයක්, ආරම්භයක් තිබුනා. වටේ පිටේ ඉන්න යාලුවෝ ඉස්කෝලේ කාලේ නිවාඩුවට ගෙදර අයත් එක්ක රවුම් ගහද්දි, අපි ගෙදරට වෙලා තනියම හීන බැලුවා. ඒ හීන බැලුවේ අපි Facebook එකෙන්. 

ඊට පස්සේ අපිත් හිතන්න ගත්තා. තියෙන post 1000ම share කර කර ඉන්න එක අඩු කරලා. ඕනේ මගුලක් වෙන්න, "All you need is a start" (අත හිත ඇෆ්.බි එකෙන්) කියලා ඔන්න ඇවිදින්න ගන්න ඕනේ කියලා. මුල් කාලේ ඉතින් කොහේ හරි ගියාම ගෙදර එනකම් ඉවසිල්ලක් නැ. Photo ටිකක් ගහන් ඕක post කරන්න. ඇයි ඉතින් ලෝකෙට පෙන්නන්ඩ එපැයි "මගේ life එක කොච්චර happening" ද කියලා. ඉතින් දාලා බලන් ඉන්නවා like, comment වැටෙනකම්. කාලේයි, data සල්ලියි යනවා දන්නේම නැ. ලග ඉන්න සුන්දර මිනිස්සු ටිකත් දුර වුනා. ඉතින් මොකෝ දුර ඉන්න දන්නෙම නැති උන්ගේ like තියෙන්නේ ඔයි?

ඉතින් කාලයාගේ ඇවැමෙන්ද, ඇවිදීමේ මහිමයෙන්ද මන්දා අපිත් අර posh කස්ටිය කියන්න වගේ මැචුව(ර්) වුනා.  Oh seriously!?!? යැස් සිරාවට!! 

කොමෙන් කෝම හරි, පොටෝ ගහන එක පැත්තක තියලා ඔය ඇෆ්.බි එකේ  තියෙන විදියට අපිත් පරිසරය විදින්න ගත්තා. මොන පිස්සුද බන්? කොහේ තියෙන පරිසයක්ද ඇෆ්.බි එකේ?

D.S.I කියලා ගහපු පොල්ගස් 2ක් දාගෙන ඕක ගෙවෙනකම් ඇවිදලා, ඇල පාරවල් දොල පාරවල් දිගේ ගලන ලොකේ පිරිසිදුම වතුර ටික බීලා, කදු බඩ ගාලා, අතේ තියෙන තුට්ටු 2ක ඉවර වුනාම පාරේ ලොරි වල එල්ලිලා ඇවිල්ලා, උන්ගේ ගෙවල් වලින්ම කාලා, ජිවිතේට දැකලා නැති මිනිස්සු එක්ක බස් වල, කෝච්චි වල සින්දු කියලා විදින ලෝකේ ලස්සන විදින්න, ලංකාවේ මනුස්සකම දකින්න පුලුවන්ද ඕකේ කවුරු හරි ඇඩ්මින් කෙනෙක් ලියන පෝස්ටුවකින් හරි, like ඉල්ලලා දාන photo එකකින් හරි?

පිස්සු නොකියා හිටින් බන්!!

හැමෝම සමාජෙන්, ජාලෙට පැටලෙන කාලෙක උඹට ජාලෙන්...සමාජෙට බහින්න අමරු වෙයි. මොකද update එකක් නැතුව සමාජේ ඇතුලේ උ තනිවෙන නිසා. ඒත් අභිනික්මන් කරපු දවසක උඹ උඹෙන්ම අහයි, 'ජාලේ' like එක ගන්න, ලොකේට පෙන්නපු සතුට උඹේ ඔය ගැහෙන පපුවෙත් තිබුනද කියලා? එහෙම දවසක ඔය ජාලේ ඉන්න උන්ගෙනුත් නිකම්ට වගේ පොශ් කඩ්ඩ පොඩ්ඩක් දාලා අහපන්!

"Would you still do what you do if it isn't for a 'like' in social media? "



එහෙනම් ජයීන් ජයම වීවා හොදේ!
Mannar, 2015


- Inspired by SimonSinek

#SacheeWalks

Sunday, November 20, 2016

බලන් හිදීම...

ගෙදර එන එක කිසි තේරුමක් නැත්ද මන්දා...සතියක් මාසයක් බලන් ඉදලා වැඩ කරලා..නිවාඩුවක් එනකම් බලන් ඉන්නවා..ඊට පස්සේ ගාලු එන්න බස් එක ගන්නකම් ඉවසිල්ලක් නෑ. ඒකට නැග්ගම ගාල්ලෙන් බහිනකම් ඉවසිල්ලක් නෑ.. ඊට පස්සෙ ගෙදර එනකම්..මොහොතක් මොහොතක් ගානේ අපි බලන් ඉන්නවා... ඒක ඉවර වෙලා ඊට වඩා හොද එකක් එනකම්..එත් කවදාවත් අපි නෙමෙයි පරිපුර්ණ විදියට සතුටක් ලැබුවේ...

දින..සති ...මාස.. අවුරුදු ගෙවිලත් ගිහින් ඒත් අපි තාම සතුට හොයනවා..කලු අය නැති ලෝකෙක ඇති සුද්දෙකුත් නැ කියලා පොඩ්ඩක් නැවතිලා වින්දා නම් මේ මොහොත?? 

#SacheeWalks

Friday, November 18, 2016

Down the lane...Where I paused or may be...

Have you ever thought about, How peaceful it is when you close your eyes?....
How peaceful it is in absolute silence?.....
Take a walk. Think about it....What are we dealing with everyday when each day take you a step closer to your death. Our own very "the end". What are we fighting for in life?.......Might I suggest the word "Temporary Gains" for an answer.
When we were schooling, learning 1+1 and alphabet, how simple was it?...But then again everyone we meet was telling us, more like feeding us to our very core that,

"Study hard, then you can find a "good" job *I stopped listening, they said a lot* , make money and then you can relax!“

And here we are years after...down the lane... Relaxing! Are we? Or are we at least getting closer to that so called " relaxation", the ultimate peace in life?
Any clue where and how that peace runs away from us?....As we walk to our grave!
As the energy in us depreciates until it has no value.....Until our imaginations make no sense....Until our innocent hopes become not so much innocent anymore?
Ran enough now? Take a pause or..... may be a stop, If you are thoughtful enough.
Good luck!

#Sachee_walks